El planeta más pequeño y el que se aleja más del Sol. Se descubrió en 1930 ,pero esta tan lejos que, de momento, tenemos poca información. Es el único que todavía no ha sido visitado por una nave terrestre. Generalmente, Plutón es el planeta más lejano. Pero su órbita es muy excéntrica y, durante 20 delos 249 años que tarda en hacerla,esta más cerca del Sol que Neptuno. La órbita de Plutón también es la más inclinada, 17º.Por eso no hay peligro de que se encuentre con Neptuno . Cuando las órbitas se cruzan lo hacen cerca de los estremos. En vertical,les sepora una distancia enorme.  

Os cometas son corpos de forma irregular, fráxiles e pequenos (en relación con outros corpos espaciais), compostos por unha mestura de grans non volátiles e gases conxelados. Teñen órbitas moi elípticas que os leva moi preto do Sol e os devolve ó espazo profundo, moitas veces alén da órbita de Plutón.

 As estructuras dos cometas son diversas e moi dinámicas, pero todos eles desenvolven unha torre de material difuso que os rodea, denominada cabaleira  (a ‘cola’, que vai detrás ó achegarse ó sol e diante ó afastarse, pasando a chamarse ás veces ‘barba’), que xeralmente crece en tamaño e brillo á medida que o cometa se aproxima ó Sol. Xeralmente é visible un pequeno núcleo brillante (de menos de 10 quilómetros de diámetro) cara a un extremo da cabeleira. A cabeleira e mais o núcleo xuntos constitúen a cabeza do cometa ou cometa visible.

A Lúa é o único satélite na terra.Cun diámetro de 3476 km.E o 5º satélite mais grande do sistema solar.

A Lúa é o único corpo celeste que pisou o ser human.No 1968.Estas misións foron regresaron con 380 kg rochas lunares.

A orixe da Lúa e incerta, a composición da Lúa era a mesma que a superfície terrestre, supúxose que a súa orixe tiña que vir da propia terra.

A Lúa e grande en comparación do seu planeta a terra:un cuarto do diámetro da tierra 1/81 da súa masa.

Cando Galileo Galilei apuntou o seu telescopio cara a Lúa en 1610 puido distinguir dúas rexións superficies distintas.As rexións escuras mares, os cales porsupostos non teñen auga e teñen nomes como mar da serenidade e mar fecultidade.

A lúa xira aorredor do seu eixe (rotación) en aproximadamente 27. 32 días e trasladase aorredor da terra (traslación) no mesmo intervalo (e un espazo no tempo que separa un tempo doutro) de tempo, de alí que sempre mostranos a mesma cara.

Urano é o séptimo planeta do Sistema Solar,situado entre Saturno e Neptuno, o terceiro de mayor tamaño, e o cuarto máis masivo.

Descubreuse en 1781, recibiu o nome de Georgium Sidus, en homenaxe ao rei Xurxo II do Reino Unido. Durante moito tempo coñeceuse como Georgian ata que, finalmente en 1850, foi rebatizado como Urano, de acordo coa tradición de dar nome de deuses aos planetas.

Aínda que é visible a simple vista como os cinco planetas clásicos, nunca foi recoñecido como planeta polos antigos observadores debido á súa semiescuridade e lenta órbita. Sir William Herschel anuciou a seu descubrimento o 13 de Marzo de 1781, expandido os límites coñecidos do Sistema Solar por primeira vez na historia. Urano foi tamén o primeiro planeta descuberto polo telescopio.

Urano fora observado en moitas ocasións antes de ser recoñecido como un planeta, pero xeraralmente era considerado erroneamente unha estrela. O primeiro avisamento rexistrado foi en 1690, cando John Flamsteed observou o planeta polo menos seis veces, catalogándoo como 34 Tauri. O astrónomo francés Pierre Lemonnier observou Urano polo menos doce veces entre 1750 e 1769, incluídas catro noites consecutivas.

Unha curiosidade de este planeta digna de destacar é a súa inclinación axial próxima aos 90º , ou sexa, Urano practicamente xira “deitado”, estando dúas rexións ecutoriais moi expostas á luz e máis á enerxía solar . O que aínda permanece sin explicación clara é o feito de que as temperaturas destas rexións non sexan menores que as que se rexistran nos polos, máis expostos á radiación solar en función da inclinación axial. É probable que haxa algún tipo de xeneración de calor e que a dinámica atmosférica de este planeta promova dalgún xeito o quecemento das rexións ecutoriais, mais ata o momento non hay consenso entre os científicos.