¿Quién acuna al bebé ? 2

El mostruo una vez mas se deja ver pero no acunando al bebé SECUESTRANDOLO ,sus padres corren hacia el sin mirar atras, y el mostruo desaparece dejando caer al bebé por un precipicio , pero la madre lo coje , la niña grita y grita , ( ala vuelta de un mes ) los padres alegres porque su hija sabe hablar , el mostruo vuelve ye va ,  la niña dice mamá el demonio esta en camino , sus padres le preguntan: ¿que dices mi niña ?

la niña : que el demonio esta en camino

( tocan a la puerta )

abro yo cariño ( dice el padre ) .

Abre la puerta y …….

descarga

 

¿ Quién acuna al bebé ? 1

Una pareja de enamorados se mudaron a Guadalajara , porque en al ciudad que vivían , no se permitian niños , ella está enbarazada ( solo le queda 1 semana para dar a luz, pasa una semana )  ella sale del hospital , llegan a su casa y ponen al bebé en la cuna , lo admiran , se hacercan a la puerta y ben como , la cuna se mueve sola , miran sorprendidos , ben que la ventana se abre , corren hacia ella y ben como un monstruo seba corriendo , cierran la ventana asustados …

Sera un mito o sera verdad , Cuando ……..vuelva el mostruo os seguire contando……

El milagro

imagesEn Murcia vivía Saul, un niño de 13 años. Cada 50 años durante 3 días por la noche había estrellas fugaces. Así que el primer  día de estrellas fugaces estaban él y toda su familia esperando a que pasasen. A él le gustaban porque podía pedir un deseo y al día siguiente se cumpliría.  Su madre tenía una enfermedad muy grave y hacía falta un milagro para que sobreviviera y esa era la solución perfecta. Volviendo a la noche, estaban todos tan emocionados y esperando que, cuando pasaron, ya era demasiado tarde. Al día siguiente cuando fue al instituto todos tenían lo que habían deseado, menos él. Esa noche estaban él y su hermana Antía esperando para ver las estrellas fugaces y como el día anterior se habían ido a cama tarde,  tenían mucho sueño y se durmieron antes de que pasaran. Por la mañana estaba furioso e indignado. Solo le quedaba una oportunidad y todo dependía de él, así que tomó una siesta. Por la noche estaba muy nervioso. A las doce pasaron las estrellas fugaces y pidió el deseo a tiempo. Al día siguiente su madre ya estaba curada y todo salió bien.

Los ladrones náufragos 2

A la semana siguiente de llegar Simón y Samantha, sus amigos los fueron buscar a su casa para ir tomar unos helados al bar de Javiér. Pero como los seguian la policía por robar en la joyeria .  dijo Simón todo asustado

–  la policía, nos tenemos que ir –

pero a Simón no le dio tiempo y la policía lo detuvo  pero a samantha le dio tiempo a escapar, y se fue  para otra ciudad, porque la policía allí no los podía detener porque no tenia antecedentes.

consiguió un trabajo de cajera.

Pero Javier el del bar es millonario.

FIN

 

John Atanosoff

John Vincent Atanasoff : inventor de la computadora. Nació en Hamilton, Nueva York el 4 de octubre de 1903, falleció en Frederick, Maryland el 15 de junio de 1995. Fue un destacado ingeniero electrónico estadounidense de origen búlgaro. Su trabajo fue fundamental para el desarrollo del computador digital moderno.
John Atanasoff, creció en Brewster, Florida. A los nueve años aprendió a utilizar una regla de cálculo, estudió (Bachillerato) en dos años. Su padre era Ingeniero Electrónico, y junto con el y el resto de su familia se mudaron a Florida siendo muy joven.

Los principios básicos de esta computadora serian cuatro: uso de la electrónica, lógica de funcionamiento basada en numeración binaria, condensares como elementos de memoria, y cálculo directo de operaciones lógicas. En 1936 inventó una calculadora analógica para el análisis de la geometría de supeficies.

Resultado de imagen de imagenes de la primera computadora

Antón y el eco

Este cuento es del año de mi abuelo y os lo quería escribir

En Noche Oscura y brumosa
tan atontado iba Antón,
que cayó de un tropezón
en la acera resbalosa.

Soltó un feo juramento
diciendo: ¿quién se cayó?
Y en la pared del convento
repercutió el eco: “yo”.

– Mientes! Fuí yo quien caí;
y si el casco me rompí
tendré que gastar pelucas…
– Lucas!

– No soy Lucas, voto a Dios!
Vamos a vernos los dos
ahora mismo farfantón.
– Antón!

– Me conoces, eh! tunante?
Pues aguárdate un instante,
conocerás mi navaja…
– Baja!

– Bajaré con mucho gusto
¿Te figuras que me asusto?
Al contrario, más exalto…
– Alto!

– ¿Alto yo? ¿Piensa el osado
que en este pecho esforzado
el valor ya está marchito?
– Chito!

– ¿ Y pretende el insolente
mandar callar a un valiente?
¿Que calle yo? Miserable!
– Hable!

– Hablaré, por vida mía,
hasta que tu lengua impía
con este acero taladre…
– Ladre!

– ¿Ladrar? ¿Soy perro quizás?
¿Dónde, villano do estás
que de esperarte me aburro?
– Burro!

– ¿Burro yo? Insulto extraño
que vengaré a mi amaño.
El momento es oportuno…
– Tuno!

– ¿Dónde está el majadero
que me toma por carnero?
Responde. ¿Dónde se encuentra?
– Entra!

– Sal tu, si no eres cobarde;
y apresúrate que es tarde.
A pie firme aquí te espero.
– Pero!

– No hay pero que valga, flojo!
Sal que ya estoy viendo rojo
y ansío tenerte en frente…
– Ente!

– ¿Pero dónde estás? Repito
que estoy oyendo tu grito
y tu ausencia ya me admira.
– Mira!

– Si, miro; pero qué diablo!
No puedo ver con quien hablo,
pues no aparece ninguno.
– Uno!

– Uno o cien, lo mismo da;
que salga, que salga ya.
Lo aguardo. Aquí me coloco!
– Loco.

– ¿Así te burlas de mi?
¿Quién eres, quién eres, dí?
No me hagas perder la calma.
– Alma!

– Mas si eres un alma en pena,
¿cómo no oigo tu cadena?
Basta de bromas; concluye.
– Huye!

– No tal; no me iré de aquí
sin saber quien me habla así.
Dime siquiera tu nombre.
– Hombre!

– ¿Pero estás vivo o difunto?
Aclara bien este punto,
que a mi ya nada me asombra.
– Sombra!

– Una sombra y la insulté!
Perdóname que tomé
cuatro copas con bizcocho.
– Ocho!

Marchóse Antón al momento
y en casa contó a su esposa
que una sombra pavorosa,
en la acera del convento
le había hablado. Y no era cuento!

 

Demasiadas plantas

Había una vez una familia que vivía en Francia, concretamente, Le Man. Tenían una casa preciosa con vistas muy bonitas. El único problema era que tenían muchas plantas dentro de casa; pero ellos pensaban que estaba muy bien tener plantas porque te dan vida y te hacen sentir más feliz.Un día decidieron ir de vacaciones una semana a Disneyland, en París.

Cuando volvieron su casa ya no era una casa, era una selva. Estaba completanente cubierta de plantas y enredaderas. Pero de lo que no se habían dado cuenta es de que un hijo suyo se había quedado, porque tenía un campeonato de baloncesto, y estaba atrapado. Empezaron a coger piedras y palos para intentar llegar a dentro.

Después de tres horas intentando entrar lo consicasa cubierta por plantasguieron. Encontraron a Miguel que estaba sano y salvo, solo que muy preucupado y ansioso. Miguel les contó que fue sacando fotos de como la casa se iba transformando. Eran chulísimas.Las pusieron en YouTube y tubieron muchisímos seguidores ganaron mucho dínero y pudieron hacerse otra casa, pero ésta sin plantas, claro.

 

Charles Darwin

Era o fillo de un médico de unha boa posición e nieto de un famoso médico, filósofo, naturalista e poeta inglés Erasmus Darwin. Apesar de cursar estudios de medicina en Edimburgo e de etología en Cambridge (inducir ao aparecer polo seu pai, moi preocupado polo seu futuro) o seu interes principal, estimulado entre outros motivos pola lectura das obras do alemán Alexander vom Humboldt, se centraba nas ciencias naturales. Este interés impulsóulle a incorporarse, en calidad de naturalista de expedición, ao periplo ao rededor do mundo de H.M.S Beagle (1831-1836), a mando do capitán Robert Fitzroy, o cual levoulle a biajar por América do Sur, as islas do Pacífico, Austrália, Nueva Celanda e o sur de África.