Arantxa.

Habia una vez en el Pais Vasco una niña que se llamaba Arantxa.Arantxa era una niña alta, rubia,con los ojos verdes, blanca como la nieve…A Arantxa le gustaba jugar y tambien era muy estudiosa pero lo que mejor le salia era cantar, cantaba en la ducha, cantaba en el recreo…Es decir cantaba todo el tiempo.
Un dia un señor de la television la ollo cantar y le dijo que tenia que actuar en la television. Ella muy contenta dijo que si.Actuo y le salio excelente y ahora es una cantante.

LA LUCHA ENTRE LA VIDA VS LA MUERTE

Erase una vez en un afastado pais donde todo el mundo era feliz dos fuerzas oscuras estaban conversando una era muerte y la otra Manus padre del Abismo el abismo es un sitio sino tienes el anillo de Artorias te ira subcionando la vida hasta que te desintegres alo que ibamos estaban conversando para matar a la vida años despues lo consiguieron y la muerte y Manus invadieron el mundo y todo FIN

A última ola.

En Tanzania vivía Malecúm un adolescente de case dazaoito anos. A el lle encantaba surfear, pero se estaba acabando o verán, e claro non podía. Malecúm estaba enfadado,porque solo quedaba oito días.                                                                                  A o día seguinte Malecúm cumplia os dazaoito,el estaba contento pero tamésurfing-1n estaba triste, poque era a última ola de todo o verán.                                                                           Pola tarde foi a plaia a surfear o que máis apreciaba na súa vida a última ola.                    Unha hora despois chegou a casa todo orgulloso de si mesmo.                                            É aqui acaba o noso conto sobre Malecúm.

O contacontos que contaba contos 1

O contacontos chamado PEPITO GRILLITO foi a un colexio.                                                  Na quel colexio, os nenos non querian a nadie que lles contara os cantos.Eun neno que todos lle chamaban o loco da motoserra e ao contacontos  pola noite na sua casa o neno o intentou matar e GRILLITO escapou da sua casa chamou a policia e foi inmediate mente a súa casa ab policia non viu nada de nada pero cando se foron todos o compañeiro de Chin Jokeli non estaba no  coche con el e o neno matouno.                          Ao dia seguinte a cabeza do seu compañeiro no coche 169 no asento do copiloto…                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           Contiunará…

Xulia e a vella.

Habia unha vez nun pais moi afastado unhas persoas de porcelana que vivian en teteras tamben de porcelana.Non eran mais grandes que un metro. En esa multitude de persoas habia unha nena chamada Xulia. A Xulia gustaballe xogar cos seus amigos ,e un dia que estaba xogando con eles ao pilla pilla puxose moi nerbiosa e empezou a correr, cando estaba correndo atopouse cunha vella que preguntoulle se queria chuches ela cansada de correr tanto dixo si.Enton uns minutos mais tarde a vella agarrouna e tapoulle a boca coa man,e a meteu nun coche.
Os seus pais estaban moi preocupados porque Xulia non via a casa.
Un dia a guardiacibil a encontrou.A vella foi a carcere e Xulia aprendeu que nunca debe falar con estraños.

Discova la bailarina.

Discova era una niña de Rusia que tenia nueve años. Era muy trabajadora y sacaba siempre dieces en todos los examenes: ruso, inglés, matemáticas…
Discova y sus padres decidieron en el verano que fuera a clases de ballet. Sus compañeros decían que era:aburrido, horrible…Pero a  ella le encantó.
Cuando volvió a empezar el colegio, tod@s l@s niñ@s de el colegio se rieron de ella, le tiraban cosas, le insultaban … Empezó a llorar y se sentó en un banco. Un profesor se sentó al lado de Discova y dijo:haz lo que tu quieras.
Ella lo hizo y no le importó lo que los otros niñ@s dijeran.
Ahora es una bailarina y hace muchas obras, se pone el tutu, las medias…y empieza a bailar muy bien.

O país das lambetadas

No país das lambetadas hai todo tipo de especies:regalices,haribo, fresas… Teñen prohibido que entren os chicles, consideran que non son lambetadas. Porque unha vez entraron e destrozaron todo, desde aquela non os deixan entrar e pensan que non son lambetadas.

Un día as regalices tuberon unha idea, que viñeran os chicles ao país e falaran cas lambetadas haber si o arreglaban. Así pasou viñeron e fixeron o mesmo que a outra vez destrozar todo.

E ahora teñen prohibido  que entren  no país as regalices e os chicles. Dende esa o país das lambetadas e o mellor país  que pode existir porque todos se tratan ben.Tarta_casa_chuches_mona_pascua10

A viaxe a Moscú

Eu son un neno de dez anos, que vivia nun pobo  do sur de Rusia, que xogaba no campo e que nadaba no rio.
Un dia despois da cea, oin que os meus pais querian ir a Moscu por culpa dos seus traballos.
A maña seguinte a miña nai e o meu pai dixeronme:—Temos que ir a Moscu.
—Eu non quero ir porque aqui non hai contaminacion e aqui  teño moitos
amigos e porque vivimos nunha casa moi boa  .Dixen eu.
—Temos que ir, e xa esta! Replicou a miña nai.
Fixemos as maletas e
nos marchamos .Fumos sete horas no coche. Vin moitos coches adiantandonos por culpa da neve;  e a miña nai dixo:
—Non me gusta a neve.
—A min tampouco.Dixo o meu pai. E por fin  chegamos.
Ao principio non me gustou nada porque habia moitisima xente e contaminacion.E o peor era que a profesora era moi mala e todos os dias dicia:
—Tedes que facer  dez exercicios.
—E moito!.Deciamos nos.
—Todos os dias decides o mesmo; e ademais non me importa. Contestaba ela.
Pero as cosuas foron mellorando porque a profesora quedouse embarazada e veu unha profesora nova. Tamen fixen mais amigos e viñeron unhas persoas para facernos un xardín na miña casa.
Agora vivo aqui e sempre cando veñen os  meus pais do traballo din:
—Que sorte tiveches de que nos mudamos aqui.