Erase unha vez unha rapaza chamada Claudia que tiña 10 anos, ela vivía nun sitio moi afastado de donde vivían os seus amigos e amigas, ela sempre preguntaba unha e outra vez:
– Cando vai a ser carnaval?
Seus pais dicianlle:
-Pronto o será…Claudia.

Claudia era unha nena que non tiña paciencia e como solo iba nas festas a donde vivían os seus amigos e amigas;e carnavais era a festa máis cercana pois tiña moitas gañas de que chegara aquel día.

Era o día anterior a carnaval e seus pais para que non os molestara máis dixeronlle:
-Claudia, que tal si imos a feira que está aquí alado?
Eles sabían que a Claudia a feira encantaballe e tamén que era a única cousa que a podía  desconcetrar un pouco.
Claudia sin pensalo nin dúas veces dixolles:
– siiiii.
Cando chegaron a feira Claudia levou un disgusto moi grande, sabedes porque, porque non había nin atraccións nin postos de algodón de azúcar e a ela o único que lle gustaba das feiras eran as atraccións e os postos de algodón de azúcar.

Ela levou un disgusto moi grande e empezou a chorar moi forte e a gritar que quería ir a  donde os seus amigos e amigasa disfrazarse con eles.
Súa nai que era máis comprensiva que seu pai dixolle:
-Claudia xa sei que queres ir a donde os teus amigos  a disfrazarte, pero e que aínda non é carnaval. Mira facemos un trato si ti te portas ben hoxe e non protestas,nin choras eu maña levoche a donde os teus amigos e amigas a disfrazarte, pero non quedas ata moi tarde que o próximo día hai colexio.
Claudia aceptou e portouse ben e ao dia seguinte foi con seus amigos a disfrazarse e pasouno moi ben.
Claudia aprendeu que chorando non se arreglan as cousas.