Un día, por encargo da súa avoíña, Adela foi ao bosque en busca de cogomelos para a comida. Atopounas moi belas, grandes e de fermosas cores encheu con elas a súa cestiña.
-Mira avoíña -dixo ao chegar a casa-, trouxen as máis fermosas…

mira que bonito é a súa cor escarlata!

Había outras máis engurradas, pero deixeinas.

-Filla miña -repuxo a anciá-

Esas engurradas son as que eu sempre recollín. Deixáchesche guiar polas  aparencias enganosas e trouxeches a casa fungos que conteñen veleno. Se os comésemos, enfermariamos; quizais algo peor…

Adela comprendeu entón que non debía deixarse guiar polo belo aspecto das cousas, que ás veces ocultan un mal descoñecido.